Εε... ρωτάς;

Ρώτησα    ;         

αχινεε - ΔΕΝ 

μου είπε -

Καλημέρα

Κράτα

Παιδί δικό σου

κι ας μην κατέχεις

έχει το χρόνο

ψυχή μου κράτα

Γειά... ννα 'κεί!

Αν θες

Βρες

Με ποίημα

Στα λυσάρια

Τις καρδιές

Και απάντα

Μας

Το ποίημα

Just

 Ask not for 

everything 

But Just ALL!

Wait 

Always 

and not forever..!

Πολιτική Αυθάδεια

  Η ποίηση αρκεί...

Συλλογισμοί Ευθήνης

 Ξύλο που δεν περίσσεψε

στην φλόγα σιγοκαίει.

Ακίνητα

Ενοικιάζεται το παρόν 

Για επαγγελματική χρήση

3,13

Για δες καιρό που διάλεξε 

να ρθουν οι Ζαπατίστας 

που έχει γωνία ο μπακλαβάς,

το σύμπαν

και ο φασίστας

Εξηγήσεις

Δεν εξηγείτε

το ποίημα.

Φταίχτες

Είναι κι αυτοί καβάλα
Στην ουρά του αλόγου
Μοιράζοντας φωτιές
Και κυνηγώντας μεσαιωνικούς τύπους
Και δράκους
Δίχως κέρατα
Να χλευάζουν
Τους αιρετούς κολαούζους
Που δε φόρτωσαν
Ακόμα στα κάρα
Τα μπαγκάζια
Που ήδη ζωσμένοι τραβούσαν
Πριν καταλάβουν οι δύσμοιροι
Και πριν τις υποδείξεις
Ενώ ονειρεύονται
Εδώ και τώρα
Το ΤΟΤΕ
Που κατεβαίνοντας ξένοι
Κάτω από τα δέντρα τις ντροπής
Λησμονούσαν
Τα μονοπάτια των παραδείσων

Απροσεξίες

 Μην γράφεις αυτόν τον στίχο.-

Άδειο Βαγόνι

Οκνηροί παρατηρητές 
και οι λιγοστοί συνεπιβάτες προσπαθούν 
να πείσουν ο κάθ' ένας τον εαυτό του
για αυτό που Δεν είναι 
και ούτε ήταν ποτέ έως τώρα 
λίγο πριν αυτός επιπόλαια 
απαθανατίσει το βλέμμα του
για να καταφέρουν επιτέλους να πιστέψουν 
και αυτοί οι άλλοι 
οι συγγενείς και κληρονομοι
επιβεβαιώνοντας με την πρώτη ευκαιρία
σε κάθε λησμονημένη αποψινή στιγμή
την υστερόβουλη επιθυμία 
του πιο πρόσφατου κοινού παρελθόντος
για το μοιραίο μέλλον των κόσμων μας 
καθώς το άδειο Βαγόνι του τραμ 
εκτελεί το τελευταίο νυχτερινό δρομολόγιο 
εδώ στις ράγες του
στη μισογκρεμισμένη γέφυρα
πάνω σε έναν πλανήτη  
που Ευτυχώς 
ταξίδευε στο σύμπαν..

Χαραμάδα

Μια χαραμάδα η ζωή
Απ' έξω φως
Κι από μέσα σκοτάδι
(στον Κ.)

Μεγάλη Ανάγκη

Τόσο η ανάγκη
Μεγάλη είναι
Που κι αυτοί
Γράφουνε οι ποιητές 
Για να αγαπηθούνε.

Μύθος

Ζωηρές προσδοκίες

Και σκοτεινά ξεχασμένα πηγάδια

Στους πρώιμους πρωτότυπους

Τρομαγμένους στίχους

Του ταλαιπωρημένου Μύθου

Που τόσα και τόσα χρόνια

Παραδέχονται,

Επιεικώς επιπόλαια

Οι τολμηρές γενιές

Των επίδοξων εφήβων.

             ~:~

Με τούτες τις μυστήριες στροφές

Παραμυθάδες σε παραμύθια

Παραμυθιάζουνε

Έτη παραμυθιασμένων.

Δαύτες ύστερα

Τις χορταίνουν ξανά και ξανά

Κρυφά αλλά και απρόσκοπτα

Με προκλητική συνέπεια

Προς αρνητική εντροπία 

Οι φρικτοί υπάλληλοι

Παραμελημένοι δόλια

Στα θλιβερά ληξιαρχεία

Ταμπουρωμένοι 

Σαν χειρόγραφα αριθμούν
Πάντα καλλιγραφώντας

Τα λοιπά στοιχεία

Των αποψινών πεσόντων

Στα καρτερικά εκείνα βιβλία

Των άλλοτε αλησμόνητων πρωτόκολλων.

             ~:~

Αψήφιστα πάλι καρτερούν

Γεμάτες

Οι παράτολμες σελίδες…

Τα μυστικά αυτά ημερολόγια

Του ερχόμενου Μάη

Που εκούσια τότε χαράμιζε

Τον αμύθητο μισθό

Τις ανυποψίαστης Άνοιξης

Στα αστεία τραγούδια

Των φτωχών αρλεκίνων

Αλλά και στις παραμελημένες κραυγές

Του ασίγητου ήθους.

               ~:~

Ωρυόμενο πλήθος οπλιτών

Αδημονεί

Να πάρει κλεφτά,

Λάφυρο

Το πολυπόθητο σημάδι

Απ’ τη δουλεμένη μασέλα

Του γέρικου δράκου.

Κι αυτός φυλάγεται πρόθυμος

Στα διεστραμμένα πατάρια

Μοιράζοντας ξένες φωτιές

Στις άλογες επιθυμίες

Και τις άπυρες συνήθειες

Των νεαρών πριγκίπων.

            ~:~

Έμορφοι κρυμμένοι 

Θαρρείς εκουσίως

Κι ολομόναχοι

Στα αμπαρωμένα παλάτια

Με τις απρόσεκτες χλιδές

Των σεμνών παρασκηνίων.

Αναμένουν εκεί εκστατικοί,

Λησμονημένοι,

Τον χειμωνιάτικο οίστρο

Μιας νέας,

Απείθαρχης,

Ματωμένης Σελήνης

Να τους χάριζε με μιας

Στερνή ντροπή.

            ~:~

Περασμένα Μεσάνυχτα

Κι όμως

Ακόμη καλά βαστούν

Οι αληγείς ανέμοι.

Εκεί ψηλά,

Πάνω από τα αρχινισμένα συνθήματα

Των ηρωικών στρατών

Στις δοξασμένες πλατείες…

Μα οι μνήμες των φωνών

Από τις εκστρατείες

Και του Μεγάλου Θριάμβου

Καλύπτονται πλέον ολοσχερώς…

…από τα ντεσιμπέλ.

Ριτενούτο

Δεν φτάνει μάλλοv
Που σωπάσανε οι άμωμες φωνές στην πούντα
Κλείσανε τώρα και αυτόν τον βλάσφημο
Που η γύμνια του έσταζε στερνή ελπίδα,
Τον Οδυσσέα,
Μοναχό και αναίσθητο
Στο υγρό και βρώμικο μπαλαούρο.
Μα χωρίς κανέναν γενναίο δισταγμό
Οι άκληρες επιθυμίες στη γέφυρα
Βάλανε ξανά πλώρη
Ανένδοτες
Για την επίμονη Ιθάκη.           
               ~:~
Σόλο οι ταλαίπωρες κιθάρες
Ερωτίζονται σπαραχτικά
Επιστρέφοντας εφέτος πρώιμα
Στις ψεύτικες ακροθαλασσιές
Ενώ ρημαγμένοι θερμαστές στη γάστρα
Εγκαταλείπουν τάχα την άπυρη ρουτίνα
Μες στ’ άγρυπνα σκοτάδια.
Να βγαίνουν λένε έτσι όπως είναι
Λερωμένοι
Στο κατάφωτο κατάστρωμα
Να κλέψουν λίγη δόξα κι αυτοί.
Λίγο ακόμα μπανιστήρι.
               ~:~
Γλεντάνε οι αδίστακτοι
Λαχταρώντας τον έκφυλο ήλιο
Και τρίβουν γελασμένοι
Τις άξεστες κοιλιές τους
Τώρα που ελεύθεροι πια
Χόρτασαν ταχιά μ’ αστόχαστο έθος
Αφού οι έμπειροι λοστρόμοι,
Που ετύγχαναν άλλοτε να γητεύουν
Μουρμουρίζοντας πλάνους σκοπούς
Την στιλπνή τους κουβερτάδα,
Χάθηκαν τρομαγμένοι
Στα λησμονημένα αμπάρια
Κάνοντας με τη σειρά τους
Πρόβα το ριτενούτο.
               ~:~
Κι η μυστική μουσική
-λόγω απόστασης-
Δε φθάνει πια θριαμβευτικά
Στα μαλακά αυτιά μας
Που τολμούν δειλά-δειλά
Τείνοντας κι αυτά
Θαρρείς απεγνωσμένα!

Δοκίμιο

Ήταν και τότε

Που νεαρή η μπαργούμαν

Μας κερνούσε τα τελευταία

Και οι ανελέητες νύχτες

Ψυχορραγούσαν επιτέλους

Στα ταλαιπωρημένα μας ποτήρια.

                ~:~

Τινάχτηκες άξαφνα

Σαν λαβωμένο αγρίμι

Και παράδοξα ξεγελώντας

Την πληρωμένη συνήθεια

Μου υποσχέθηκες τρομαγμένος

Πως δεν θα άντεχες πια,

Δεν θα ξαναγυρνούσες

Κι έτρεξες πρόθυμος

Στις κατάφωτες εξόδους

Παρασύροντας αλόγιστα

Τις άσεμνες σιωπές των θαμώνων

Που ταμπουρωμένοι στα κρύσταλλα

Πίσω από την απατηλή υγρασία

Σημαδεύαν ασάλευτοι

Τη σαλή μου αγωνία

Να γητεύσω μονομιάς τις επιθυμίες

Που αναπάντεχα με έσυραν ξοπίσω σου.

Στους δικούς σου δρόμους.

                 ~:~

Εφέτος ξαναθυμήθηκα,

Ήταν σε τούτο το σταυροδρόμι

Που σε βρήκα χάμω γυμνό,

Λιπόθυμο.

Βαστώντας σε πάλι στοργικά

Στο λαχανιασμένο μου στέρνο

Σιγοτραγούδησα γοερά

Το λησμονημένο όνομά σου

Και χωρίς σκέψη

Μόνο με τη απρόσμενη σοφία

Του παράτολμου λυράρη,

Που δεν άντεξε μονάχος

Την μαθητευόμενη ντροπή,

Σε σήκωσα στις πλάτες.

                ~:~

Πριν ακόμα βραδιάσει

Μπουκάραμε αγκαλιασμένοι

Στο αποψινό καταφύγιο

Της ξεχασμένης λεωφόρου.

Αράξαμε στην κουρασμένη μπάρα.

Με μιας έγνεψες

Στη γριά μπαργούμαν,

Κέρασες τα πρώτα

Κι όλο το μαγαζί.

Ύστερα ξανασήκωσες τα ποτήρια

Λέγοντάς μου γελαστά... 
     ...«καλή αρχή!» 

Παρομοιώσεις

Θηλάζουν οι ολόλευκες αναπαυμένες

Στης παραμάνας την εύκαιρη αγκάλη

Στα γυμνά αίθρια των αρχοντικών κατοικιών

Ενώ εκεί έξω από τα μάνταλα

Έμπειρος ο καυτός ήλιος

Ζηλεύοντας τις δεήσεις των απίστων

Κερνάει φιλιά την Τερψιχόρη

Γλεντώντας τα παλλόμενα άρρενα πλήθη

Που πλημμυρίζουν την αυλή της χαϊδεμένης.

Ποθούν βοώντας την ένδοξη εκείνη ώρα,

Κρατώντας τη φλόγα ως το σούρουπο,

Που Μάνα τους θα βγει ολόχαρη 
Στα αυτόφωτα μπαλκόνια

Με ένα αβρό νεύμα

Απλώνοντας με μιας την στοργική σιωπή

Στην αιώνια σιγουριά του ορίζοντα,

Γλυκά κι απόψε να τους καληνυχτίζει. 

Αστερίσκος

Η αυριανή μέρα θα δείξει από νωρίς

Αν το σημαδεμένο τούτο δειλινό

Ανεχθεί τις άξεστες σιωπές μας.

Εκείνες τις ώριμες ώρες

Του αρχινισμένου πανηγυριού

Οι μνήμες δόλια θα μολεύουν

Τα κρεμασμένα βλέμματα

Καθώς οι αδίστακτες φωνές στα πατάρια

Θα κερδίζουν ύπουλα στα σημεία.

Οι αμερόληπτοι θεράποντες

Θα σκορπίζουν ξανά εκούσια

Τον πολύβουο παρά τους

Στα χοντρά στοιχήματα της πλατείας

Και στις δεύτερες φύσεις.

Μα πιστές οι έμπειρες αγκάλες

Γοερά θα καρτερούν
Την ετυμηγορία των επίορκων

Βαστώντας γενναία τα κρίματα

Αιώνιες σκλάβες 

Των άλλοτε ευνοϊκών χρησμών

Ενώ οι ανένδοτοι κλητήρες

Θα πλησιάζουν κυρτοί,  

Αργά και βασανιστικά

Στις ολόφωτες εξόδους.

Ειρμοί

Οι  αναπόφευκτες στάσεις

Στις περίοπτες γωνιές  των πεζοδρόμων

Επιβάλλουν τις εγκρίσεις των αισθήσεων

Καθώς απαντώνται απ’ τους τυχαίους διαβάτες

Και τις απρόσμενες συνέπειες των εκκρίσεων

Που χωρίς άλλη εκούσια καθυστέρηση

Χαραμίζουν ξανά τη στερνή σοφία

Της γιορτινής μέρας που προσπέρναγε.

Μα οι απόλυτες απόψεις

Πληθαίνοντας τα πολύτιμα στοιχεία

Των αμερόληπτων στατιστικών

Ταΐζουν  συντηρητικά

Με ρυθμική μαεστρία

Τον αλμυρό πασατέμπο

Στην αχόρταγη σιγουριά

Της νηστικής μνήμης
Του  επερχόμενου αιώνος.