Της Σιωπής και της Συνήθειας

Τη σιωπή και τη συνήθεια

Μην τις κρατάς τιμωρία

Αμπαρωμένες

Στο υγρό δωμάτιο των αισθήσεων.

Αλλά βγάλ’ τες  μια σύντομη βόλτα
Κατά το μεσημέρι.  

Κι άφησέ τες για λίγο να αγναντέψουν
Το γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας.

Μα από νωρίς το σούρουπο

Βαλ’ τες για ύπνο

Στο παιδικό τους κρεβατάκι.

Και  μείνε εκεί,
Στο προσκέφαλό τους,

Έως τα μεσάνυχτα,

Χαϊδεύοντάς τους τα μαλλιά,

Μ’ ένα γλυκό νανούρισμα

Να  συναντήσουν παραδομένες

Τις φτερούγες του  Μορφέα.

Χωρίς Eμπιστοσύνη

Χωρίς εμπιστοσύνη

Η συνύπαρξη με τη θάλασσα και τον ουρανό

Είναι άλλη μια διαδικασία

Εξισορρόπησης των αισθήσεων,

Στο τεντωμένο σχοινί του πεπρωμένου.

Είναι εκεί όπου η θεά Τύχη,

Δωροδοκήθηκε από το Θάνατο

Για να κρατήσει μυστικό

Το μίσος της για το φώς της σελήνης

Και των υπόλοιπων άστρων του ουρανού.

Εκεί η πυξίδα που κρατάει

Ο ναυαγός του πλοίου της γραμμής,

Εκδικείται το απόλυτο του ορίζοντα

Τα ηλιοβασιλέματα.

Εκεί ο χρόνος

Ταΐζει μνήμη τα δίποδα ο αφελής,

Λες και δεν έμαθε ακόμη

Για την ύπαρξη

Της χώρας του Σαββατόβραδου.

Μα όταν ο Dj αλλάζει τραγούδι,

Επανέρχεται με άλλο ποίημα

Στο dance floore  της συνείδησης.

Σούρουπο

Όταν ξεχνάω να μετρώ

Τα δευτερόλεπτα που απομένουν

Μέχρι να νυχτώσει,

Γεμίζω τις σελίδες με μουντζούρες.

Κάθε μουντζούρα

Και αναστεναγμός!

Κάθε μουντζούρα

Και καινούρια απόλαυση!!!