Παραμορφωτές

Αναμφισβήτητοι Σοφοί.
Σκλάβοι της Βασίλισσας
Και αδέρφια των πριγκίπων.
Εξορίζουν κρυφά κάθε χάραμα
Τις παρθένες θυγατέρες
Της πολιορκημένης πολιτείας
Αναπολώντας τις Εξόδους.
Ύστερα τριγυρίζουν ολημερίς, ράθυμοι
Στις πρόθυμες αυλές των ανακτόρων
Και παραδομένοι στις ηδονές των εδεσμάτων
Επιμένουν καρτερικά, κάποιο σούρουπο
Να χορτάσει το στομάχι...
Κι όμως άξαφνα,
Οι κολαούζοι Εφιάλτες,
Οι γειτόνοι του φονιά,
Φορώντας το στέμμα της Κυράς
Θα αμολήσουν παραδειγματικά
Τα σκυλιά του αφέντη
Στο αρχαίο μονοπάτι
της Μνήμης.

Μετάκληση

Οι απροσδιόριστες αναφορές

Στους μύθους απ τη μακρά θητεία

Στα ακριτικά χωριά της ελάχιστης ελπίδας

Ερεθίζουν απόψε απρόσκοπτα

Την απεριόριστη φαντασία των κοριτσιών

Που απρόσμενα βρήκαν το θάρρος

Να επιδεικνύουν τα αδιαμφισβήτητα προτερήματα

Σκορπίζοντας επιθυμίες 
Στις επεκτάσεις των βλεμμάτων

Που άθελά τους ανασύρουν

Από τα έγκατα των σωμάτων

Τις αναμνήσεις των υποσχέσεων

Που άσκοπα λησμονήθηκαν

Στα ακατάστατα εφηβικά δωμάτια

Τις ελεύθερες ώρες των ειδώλων

Στα καθρεφτίσματα

Των ανώριμων επάρσεων.

Επισφάλεια

Οι χωρικοί εναντιωθήκαν

Στην επιθυμία του ποταμού

Και μετά τον όρκο

Έτρεξαν αποφασισμένοι στα στενέματα

Φέροντας στα μέτωπα

Την πείρα της προσμονής

Της λησμονημένης ελπίδας

Και στα χέρια τα λάβαρα

Των επίδοξων θαυμάτων

Προτάσσοντας επιπόλαια

Τα γυμνά τους στήθη

Στην ορμή των διεγερμένων ρευμάτων

Που ανεξέλεγκτα παρασύρουν

Τα αρώματα των σωμάτων

Στον αχόρταγο πόθο των κυράδων

Που ξεμοναχιασμένες τα αποταχιά

Στα άξενα βράχια των ακρωτηρίων

Γνέφουν με λαγνεία τα μαντίλια τους

Στα απερίσκεπτα σκαριά

Που πλέουν χωρίς προορισμό

Στα ανεξερεύνητα πελάγη.