Παρομοιώσεις

Θηλάζουν οι ολόλευκες αναπαυμένες

Στης παραμάνας την εύκαιρη αγκάλη

Στα γυμνά αίθρια των αρχοντικών κατοικιών

Ενώ εκεί έξω από τα μάνταλα

Έμπειρος ο καυτός ήλιος

Ζηλεύοντας τις δεήσεις των απίστων

Κερνάει φιλιά την Τερψιχόρη

Γλεντώντας τα παλλόμενα άρρενα πλήθη

Που πλημμυρίζουν την αυλή της χαϊδεμένης.

Ποθούν βοώντας την ένδοξη εκείνη ώρα,

Κρατώντας τη φλόγα ως το σούρουπο,

Που Μάνα τους θα βγει ολόχαρη 
Στα αυτόφωτα μπαλκόνια

Με ένα αβρό νεύμα

Απλώνοντας με μιας την στοργική σιωπή

Στην αιώνια σιγουριά του ορίζοντα,

Γλυκά κι απόψε να τους καληνυχτίζει. 

Αστερίσκος

Η αυριανή μέρα θα δείξει από νωρίς

Αν το σημαδεμένο τούτο δειλινό

Ανεχθεί τις άξεστες σιωπές μας.

Εκείνες τις ώριμες ώρες

Του αρχινισμένου πανηγυριού

Οι μνήμες δόλια θα μολεύουν

Τα κρεμασμένα βλέμματα

Καθώς οι αδίστακτες φωνές στα πατάρια

Θα κερδίζουν ύπουλα στα σημεία.

Οι αμερόληπτοι θεράποντες

Θα σκορπίζουν ξανά εκούσια

Τον πολύβουο παρά τους

Στα χοντρά στοιχήματα της πλατείας

Και στις δεύτερες φύσεις.

Μα πιστές οι έμπειρες αγκάλες

Γοερά θα καρτερούν
Την ετυμηγορία των επίορκων

Βαστώντας γενναία τα κρίματα

Αιώνιες σκλάβες 

Των άλλοτε ευνοϊκών χρησμών

Ενώ οι ανένδοτοι κλητήρες

Θα πλησιάζουν κυρτοί,  

Αργά και βασανιστικά

Στις ολόφωτες εξόδους.

Ειρμοί

Οι  αναπόφευκτες στάσεις

Στις περίοπτες γωνιές  των πεζοδρόμων

Επιβάλλουν τις εγκρίσεις των αισθήσεων

Καθώς απαντώνται απ’ τους τυχαίους διαβάτες

Και τις απρόσμενες συνέπειες των εκκρίσεων

Που χωρίς άλλη εκούσια καθυστέρηση

Χαραμίζουν ξανά τη στερνή σοφία

Της γιορτινής μέρας που προσπέρναγε.

Μα οι απόλυτες απόψεις

Πληθαίνοντας τα πολύτιμα στοιχεία

Των αμερόληπτων στατιστικών

Ταΐζουν  συντηρητικά

Με ρυθμική μαεστρία

Τον αλμυρό πασατέμπο

Στην αχόρταγη σιγουριά

Της νηστικής μνήμης
Του  επερχόμενου αιώνος.