Μετεώριση

Οι αποφάσεις μέθυσαν και ξεχάστηκαν

Στα καπηλειά και τα κατώγεια.

Εκεί θα τις βρει το ξημέρωμα

Λιπόθυμες πάνω στο τραπέζι

Καθώς οι καμπάνες θα σημαίνουν τις γιορτές.

Και ποιος να τις ξεναγήσει πάλι

Στις λεωφόρους της απελπισμένης πολιτείας

Και σέρνοντάς τες να τις ξαποστάσει

Στο μεσημβρινό του λημέρι.

Ανάκλαση

Τα απολιθωμένα τμήματα της αβύσσου

Αντικρούουν τους λογισμούς των ποιητών

Που δαμάζουν τις αποφάσεις κρατώντας τα χαλινάρια

Στα σταυροδρόμια και τις στροφές του ονείρου.

Τέλος της Βάρδιας

Οι πηγές αναβλύζουν

Το άρωμα που φορούσαν οι γιορτές

Τα καλοκαίρια που περνούσαν.

Ρυάκι γίνεται το πρώτο τους αίμα.

Και οι σιωπές χύνονται

Στη θάλασσα των ηδονών.

Εκεί κυλάει λησμονημένο

Το ναυλωμένο καράβι της ελπίδας

Απολογούμενο για τα τρύπια του πανιά,

Χορεύοντας στα κύματα

Που ορίζει ο οργασμός του Αιόλου.

Και οι ναύτες

Σουλατσάρουν  στο κατάστρωμα,

Φουμάρουν και αναπολούν τα λιμάνια

Καθώς αναμένουν το κάλεσμα του καπετάνιου

Να σημάνει το τέλος της βάρδιας.